The Land of Nothingness. هیچ‌ستانی

 هیچ‌ستانی

بغض سکوتِ چندین ماه‌ی من را شکست؛ و واژگانی از طی‌دل فوران گرفت، نمی‌دانم از کجا آغاز کنم؟

از نکته‌ای صفر یا از نیمه‌ی درد؛ از بی‌خوابی‌های شب تا به‌صبح یا از سرگردانی‌های بام تا به‌شام؟

دیری‌ست دنبالِ یک لبخند حقیقی که با تظاهر آلوده نباشد می‌گردم‌؛ ولی نیست...

چنانی‌ست که گویا همه‌چیز نابود شده است و این گوشه‌ی زمین را مُرده‌ای متحرکی اشغال کرده است که نه به‌درد خود می‌خورد و نه به‌درد روزگار...

آدمی‌که می‌خندید و می‌خنداند، بی‌ریا به‌چشم‌های نم‌زده مرهم بود؛ ولی حالا خود خلوت گزیده است که حتی از سایه‌ی خود سرپنهان می‌کند...

احساس را یخ‌زده است؛ کلمات از عدم مخاطب بیمار است، که در بیمارستانِ هیچ‌کسی غلط می‌خورند، ستارگان شبان‌گاه چشمِ حقیقی نمی‌زنند، خورشید دل‌بی‌دل طلوع می‌کند، نمی‌دانم چنین است یا من ماه‌هاست جز چهاردیواری اتاقی و خلوتی تار را ندیده‌ام؟

آروزهای که سال‌ها بافته‌ام چه عجب در تاری گِره خورده‌اند که هرچه دندان می‌زنم گشاده نمی‌شوند...

آه‌ روزگار از کجایت بنالم؟

به‌ما گفتند شرم است که مرد اشک بریزد؛ ولی نگفتند که ضربه‌‌ای عصای موسی از دلِ‌سنگ آب کشید، مگر این ضربات روزگار اشک مرد را بیرون نمی‌آورد؟

گاهی اوقات سرت را می‌گذاری بغلت و برای چیستی‌ات و کجاستی‌ات رنگ می‌نگری، آن‌گه سرت را  می‌‌آوری بیرون می‌بینی از سیاه‌چال به‌چاه افتیده‌ای، چه زمین‌گیر کننده است صدخیالی ناپخت.

پ.ن

این متن عمیق و پر از احساسات نهفته است که درد، سرگردانی و ناامیدی را به شکلی شاعرانه بیان می‌کند. نویسنده اصلی این شخصی بنام رحمت الله آذر بود یکی از بهترین دوست هایم بود، او در چند ماه قبل بنابر مریضی که داشت جهان فانی را ودا گفت. شخصی که بهم گفت بنویس!

The Land of Nothingness

The burden of months of silence broke, and words poured out from the depths of my heart. I don’t know where to begin—

From the very beginning, or halfway through the pain? From sleepless nights until morning, or the restless wandering from dawn until dusk?

For a long time, I’ve been searching for a genuine smile, one untainted by pretense. But it’s nowhere to be found...

It feels as if everything has been destroyed, and this corner of the earth is now occupied by a moving corpse—a being that serves neither itself nor the world.

I was once someone who laughed and made others laugh, someone who sincerely healed tearful eyes. But now, I’ve retreated into solitude, hiding even from my own shadow.

My feelings have frozen. Words, left without an audience, are sick, tumbling helplessly in a hospital where no one cares for them. The stars no longer shine truthfully in the night, and the sun rises with an indifferent heart. I don’t know if the world is truly this way, or if it’s just me—lost for months in the confines of a dark, empty room.

The dreams I wove over the years have become entangled in a web so tight that no matter how hard I bite, the knots refuse to unravel.

Oh, life, where should I begin to complain?
They told us it is shameful for a man to cry, but they never mentioned how the staff of Moses drew water from stone. If that is possible, how can the relentless blows of life not draw tears from a man?

Sometimes, you rest your head in your arms and reflect on your existence and your place in the world. But when you lift your head, you realize you’ve fallen from a dark pit into an even deeper well.

How paralyzing are these unformed, fragile thoughts.

---

P.S.

This text is deep and filled with hidden emotions, expressing pain, confusion, and despair in a poetic way. The original writer was Rahmatullah Azar, one of my closest friends. A few months ago, he passed away due to an illness. He was the one who encouraged me to write.