Life زندگی

 Life

I often wonder: When will I truly enjoy life? How can I overcome the endless challenges and needs? How can we create a balanced and fulfilling life? How do we live in the moment? How do we savor each instant without feeling tired, bored, or overwhelmed?

A few days ago, I came across a reel on Instagram that caught my attention. It was about life, yours and mine. According to the reel, the average lifespan of a person is 75 to 80 years. At first glance, that number feels vast, almost endless. But when we view it through the lens of a single year, it suddenly feels so short.

For instance, someone who lives 75 years experiences spring only 75 times. This thought struck me deeply: What do you mean? Have I really not been living? Have I truly not enjoyed life?

How long must we chase after dreams? Is life only about work and education? Do we play any role in shaping our destiny? Are we the authors of our own stories?

Rumi expresses it beautifully:
"The world is nothing, and the people of the world are nothing—
O nothing, for nothing, entangle not yourself with nothing.
Do you know what remains after life?
Love and kindness, for all else, is nothing."

From the moment we are born, we are alone. No one asks why we came into this world; everyone is happy that we were born. And on the day we leave, no one questions why we left. We enter life with nothing, and we leave with nothing. The more we believe in live the more we get suffer, but when you are with freinds family and soul mate then life is more easier

We have no control over life, neither its beginning nor its end. Perhaps the only true choice we are given is the ability to love. So, let us love deeply: ourselves, those around us, and the moments we are given. Maybe, through love, we can truly savor those 75 years, free ourselves from dependence on material or spiritual attachments, and find joy in every moment. Like my grandmother says life is two days and one day is a holiday so enjoy that one day!

They say life is fleeting because we are only here for a short while.

So, live your life!

زندگی

خیلی وقت ها به این فکر میکنم چی زمانی از خود زندگی لذت خواهم برد و چطور این همه مشکلات و نیاز های زندگی را برطرف کنیم، و چطور راه های اصولی برای زندگی مرفع ایجاد کنیم؟ چطور باید در لحظه زندگی کنیم؟ چطور از لحظه زندگی لذت ببریم؟ چطور نگویم این برای مان خسته کننده است! و دیگر نمیخواهم وووو.

 شاید باورش مشکل باشد چند روز قبل؛ یک تصویری توجه مرا در شبکه انستاگرام جلب کرد, و آن راجع به زندگی یک شخص بود یعنی زندگی من و تو به گفته آن تصویر اوسط مرگ یک فرد ۷۵ تا ۸۰ سال است. در دنیا وقتی به این سال نگاه میکنیم چنین فکر میکنیم که خیلی زیاد است، ولی اگر آن را نظر به تقویم یک سال جاری نگاه کنیم به این فکر میفتیم که ما خیلی ها کم زندگی میکنیم، مثلا؛ فرد که ۷۵ سال عمر میکند یعنی ۷۵ بار فصل بهار را تجربه میکند« اینجاست که ذهن میگوید یعنی چی من که هیچ زندگی نمیکنم یا هم از زندگی هیچ لذتی نمیبرم» تا چی وقت باید برای رسیدن به آروز ها تلاش کرد.

 آیا زندگی فقط کار و تحصیل است؟ آیا ما نقشی برای تغییر داریم؟ آیا ما نویسنده داستان خویش هستیم؟

 مولانا بلخی چی زیبا میفرماید؛ دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ— ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ— دانی که پس از عمر چی ماند باقی— عشق است و محبت است و باقی همه هیچ.

 از روزی که پا به این دنیا میمانیم، تنهاییم. هیچ کسی پرسان نمیکند چرا بدنیا آمدی چون همه خوش هستند. روزی که از این دنیا میرویم نیز هیچ کسی نمیگوید چرا از این دنیا رفت. و روزی که از این دنیا میرویم باز هم تنها میرویم یعنی با هیچ شروع میشیم و با هیچ ختم.

 ما در زندگی هیچ صلاحیتی نداریم، از انتخاب زندگی شروع تا ختم آن، شاید یگانه حق انتخاب که در زندگی خواهیم داشت عاشق شدن خواهد بود. تا میتوانیم برای خود اطرفیان خود عشق بورزیم شاید آن ۷۵ سال زندگی را ازش لذت برد، خود را وابسطه به مادیات و معنویات نکنیم و از هر لحظه آن لذت ببریم و زندگی بکنیم. چنان که مادربزرگم همیشه وقت میگوید دنیا دو روز است و یک روز از این دو روز هم رخصتی پس از آن یک روز لذت ببر.

 میگویند دنیا فانی است چون ما در این دنیا برای چند سبایی هستیم.

 پس زندگی کن!