The Voice of Generation Z (آوازِ نسلِ زد)

 

The Voice of Generation Z

The world we live in today is not made up only of tangible things; a large part of it is intangible: the realm of computers and software. Generation Z has grown up in this world, and many of its members are either dependent on technology or deeply interested in learning about it. Unlike earlier generations, Generation Z has spent much of its life in this digital realm; they have had touchscreen phones (smartphones), high-speed internet, and modern technologies throughout their upbringing.

These technologies can be both beneficial and dangerous; their impact depends on the user and how they are used. Yet the major issues facing Generation Z today go beyond technology: freedom, individual rights, lack of free or adequate education, reduced access to information, and restrictions on social activity are among their main concerns. Such limitations have driven Generation Z to raise their voices and fight for ideals like freedom and social equality.

In many countries, restricting social networks, a key information source for youth, has sparked protests and even revolutions. Some nations have lifted these restrictions; others have tightened them; some have even seen regime collapses. There are cases where citizens, seeing the courage of Generation Z, joined them and made history.

By contrast, other countries, despite national pride, remained silent when deprived of basic internet services and modern technology, a silence that eats away from within and leads to depression and despair. Afghanistan is a tragic example: a people long subjected to suffering and silence. Administrative corruption, religious extremism, lack of education for unity and civic cohesion, and continuous internal conflict have trapped the country in a repeating cycle.

We should not blame a single ethnic group for all problems; Afghanistan is composed of many people with distinct cultures and traditions, and without education promoting unity, cultural clashes persist. Historically, wars and foreign occupation have been the main unifying forces rather than shared civic values.

P.S. Afghanistan has become a land of bondage: freedoms are curtailed, and people are reduced to praying day and night while the ruling group believes that piety will earn them salvation in the afterlife, neglecting to improve life in this world. This resembles medieval clerical exploitation. Today, Generation Z in many countries rises against corruption; yet my country remains silent, perhaps due to war fatigue, the emigration of the educated, and a lack of sufficient literacy.

“Freedom is never gained by merely sitting and thinking.”
One must write, one must stand, and if necessary, one must fight.

                                                                                                           A.Khalid Ansari

---

  

آوازِ نسلِ زد

 جهانی که امروز در آن زندگی می‌کنیم، دیگر محدود به چیزهای ملموس نیست. بخش بزرگی از این جهان از عناصر نامرئی ساخته شده است؛ از دنیای کامپیوترها و نرم‌افزارها گرفته تا فضای بی‌کران اینترنت. نسلِ زد، نسلی است که در همین جهان دیجیتال زاده و پرورش یافته است. بسیاری از آنان به فناوری وابسته‌اند و بسیاری دیگر با شور و علاقه در پی شناخت و تسلط بر آن هستند.

برخلاف نسل‌های پیش از خود، نسلِ زد بیشترِ عمرش را در دنیایی سپری کرده که مرزهای واقعی و مجازی در آن به‌هم آمیخته است. آنان با اینترنت پرسرعت، تلفن‌های هوشمند و فناوری‌های پیشرفته بزرگ شده‌اند، چیزهایی که نسل‌های گذشته از آن بی‌بهره بودند.

فناوری البته شمشیری دولبه است: گاه ابزار پیشرفت و آگاهی، و گاه وسیله‌ای برای انزوا، نظارت و گم‌گشتگی انسان در میان داده‌ها. تأثیرش بستگی دارد به خودِ انسان، به این‌که چگونه از آن بهره گیرد.

اما چالش اصلیِ نسلِ زد تنها در تکنولوژی خلاصه نمی‌شود. مسئلهٔ بزرگ‌تر، آزادی است؛ حقِ اندیشیدن، حقِ گفتن، و حقِ زیستن در جامعه‌ای آگاه. نبودِ آموزشِ رایگان و باکیفیت، محدود شدن اطلاع‌رسانی و سرکوب فعالیت‌های اجتماعی، جوانان را واداشته تا برای آرمان‌هایشان یعنی؛ آزادی، برابری، و عدالت اجتماعی فریاد برآورند.

در بسیاری از کشورها، مسدودسازی شبکه‌های اجتماعی، که بزرگ‌ترین منبع آگاهی برای جوانان است، باعث شکل‌گیری جنبش‌ها و انقلاب‌هایی شد. در برخی کشورها این محدودیت‌ها لغو شد، در برخی دیگر تشدید، و در بعضی نیز نظام‌های فاسد فروپاشیدند. در کشورهایی مانند نپال، که میان کوه‌های هیمالیا آرمیده است، نسل جوان با شجاعت برای آزادی برخاست. ابتدا مردم تماشاچی بودند، اما وقتی دیدند جوانان برای عدالت جان می‌دهند، به آنان پیوستند و تاریخ را دگرگون کردند. 

 

 اما در آن‌سوی کوه‌های هیمالیا، در سرزمینِ هندوکش، کشوری قرار دارد که همواره به «غیرت» خود می‌بالد؛ افغانستان. جایی که وقتی اینترنت و دسترسی به فناوری مدرن قطع شد، بیشتر مردم سکوت کردند. سکوتی تلخ، که نه از رضایت بلکه از درماندگی برمی‌خاست. فساد، افراط‌گرایی و سرکوب، زبان مردم را برید و روحشان را خسته کرد. انسان‌هایی که جز تاریکیِ پیشِ رو، چیز دیگری نمی‌بینند.

 

گناه این مردم چیست؟ آیا جز رنج کشیدن کاری کرده‌اند؟

افغانستان، سرزمینی که باید در جایگاه نخست باشد، نه در پیشرفت بلکه در فساد اداری، افراط‌گرایی دینی و اندوه. کشوری که در باتلاقی گرفتار آمده و راهی برای رهایی نمی‌یابد. برخی اقوام، تقصیر را بر دوش دیگران می‌اندازند، اما واقعیت این است که همه در این فاجعه سهم دارند. با این حال، ستمِ گروهی جاهل و بی‌سواد بیش از همه بر پیکر این سرزمین سنگینی می‌کند.

افغانستان کشوری است از اقوام گوناگون، با فرهنگ‌ها، زبان‌ها و آیین‌های متفاوت. پس نمی‌توان آن را کشوری با یک فرهنگ و رسوم واحد دانست. نبودِ آموزشِ همزیستی و وحدت ملی، این تفاوت‌ها را به جدال تبدیل کرده است. در طول تاریخ، تنها چیزی که این مردم را به هم پیوند داده، جنگ بوده است، جنگ با بیگانه، یا جنگ با خود.

پ.ن.

افغانستان امروز به «بندستان» بدل شده است؛ جایی که همه‌چیز باید بسته شود: اندیشه، صدا، هنر، و امید. مردمانش باید تنها دعا کنند و بس. حاکمانش بر این باورند که عبادت، کلیدِ رستگاریِ آخرت است، غافل از آن‌که خود مردم در همین دنیا بدون کدام گناهی می‌میرند. آنان همانند کشیشان قرون وسطا، از ایمان مردم نردبانِ قدرت ساخته‌اند.

در بسیاری از کشورها، نسلِ زد در برابر فساد برخاسته و فریاد آزادی سر داده است؛ اما در کشور من، سکوت حاکم است. شاید از فرطِ خستگیِ جنگ، یا از بی‌سوادی و فرارِ نسلِ باسواد.

اما نباید فراموش کنیم:
آزادی هرگز با نشستن و اندیشیدن به‌دست نمی‌آید.
یکی باید بنویسد، یکی باید بایستد، و یکی باید بجنگد.

                                           خالد انصاری