Nowhere Land ناکجاآباد

 How beautifully Forough Farrokhzad expressed it, and how soulfully Ahmad Zahir sang it:

"My death will come one day... in a bright spring full of waves of light."

the singer:  Ahmad Zahir احمد ظاهر 

 Forough Farrokhzad فروغ فرخزاد 

When you enter this poem, it feels as though you’ve stepped into a dark world of life—a life full of despair and pain.

This is the story of anyone living in the Middle East, where everyone strives for a life free of violence, war, and corruption.

Perhaps one day, our lives will end. That promised day, awaited by all living beings, will arrive. And at that moment, hands will cease to write, and the mind will stop imagining. It is then that we will truly understand the value of even a single moment of life. It is then that we will ask ourselves: Why were we alive? What did we do for ourselves?
Will we leave as we came—nameless and unnoticed? Will we vanish into the dry earth, unremembered?

Underneath that soil, the eternal soil, we will hear a silent welcome: "Welcome to your eternal home, O lifeless one."

There, the most vital parts of the body begin to decay—the brain starts to collapse, and the heart ceases to beat. And after a while, no one will even remember. That is where we will transform into a myth buried in the ground.

This is the tale of a creation’s life.

ناکجاآباد

چی زیبا گفت فروغ فرخزاد و چی زیبا خواند احمد ظاهر “مرگ من روزی فرا خواهد رسید*** در بهار روشن از امواج نور”

خوب وقتی وارد این شعر میشوی مانند این است وارد دنیایی تاریک از زندگی شدی زندگی که پر از نامیدی و رنج است.

این همان روایت از زندگی هر فردیست که در خاورمیانه زندگی میکند همه به امید یک زندگی عاری از خشونت، جنگ،و فساد تلاش میکنند. 

شاید روزی زندگی ما به پایان رسید روزی موعودی که همه موجودات منتظرش هستند فرا خواهد رسید، آن زمان است که دستان از نوشتن و ذهن از خیال‌پردازی باز خواهد ماند، آنجاست که قدر لحضه‌یی زندگی را خواهیم دانست و آنجاست که به خود خواهیم گفت؛ برای چی زنده بودیم و چی کردیم برای خود، همان طوری که آمدیم، آیا همان طور باز خواهیم گشت؟همان طور بی نام و بی نشان خواهیم رفت! زیر آن خاک، خاک خشک آنجاست که به خود خواهد گفتی به خانه ابدی خویش خوش آمدی ای بی‌جان مهمترین اعضای بدن شروع به پوسیدن میکند، مغز شروع به فروپاشی و قلب شروع به ایستادن، بعد از مدتی کسی یاد هم نخواهد کرد آنجاست که به افسانه‌یی در خاک تبدیل خواهی شد. 

این است روایت زندگی یک مخلوق.